Álvares de Azevedo
- Jefferson Sarmento
- 19 de mai. de 2025
- 3 min de leitura
Atualizado: 9 de jun. de 2025
O poeta que ouviu a melancolia sussurrar

Imagine um jovem de vinte anos, estudante de Direito, morando entre livros, ideias e sonhos febris em meio às sombras das arcadas do Largo de São Francisco. Um rapaz que escrevia como quem vive e vivia como quem pressentia o fim. Álvares de Azevedo é esse nome — uma das vozes mais intensas, contraditórias e fascinantes da literatura brasileira.
Nascido em 1831, em São Paulo, ele viveu rápido e escreveu como se cada linha fosse uma despedida. Morreu antes dos 21, vítima de uma tuberculose que já sussurrava no peito enquanto ele ainda declamava versos em saraus e rabiscava peças teatrais nas madrugadas insones. Mas não é só a brevidade de sua vida que o torna lendário: é o que ele foi capaz de fazer com ela.
Se eu morresse amanhã, viria ao menos Fechar meus olhos minha triste irmã; Minha mãe de saudades morreria, Se eu morresse amanhã!
Álvares de Azevedo pertence à segunda geração do Romantismo brasileiro — o ultrarromantismo — marcada por uma entrega absoluta à imaginação, à morbidez, à angústia e ao desejo. Se o Romantismo já gostava de sombras, o ultrarromântico mergulhava de cabeça no abismo. E Azevedo, com seu olhar trêmulo entre o tédio existencial e a ironia escancarada, escreveu como quem senta num túmulo e ri da própria dor.
Sua poesia, reunida na célebre Lira dos Vinte Anos, é uma orquestra de dualidades. A pureza idealizada de um amor impossível vive lado a lado com a volúpia do desejo carnal. A esperança esbarra na náusea. A flor da adolescência se desfaz em crânio e caveira. Para ele, o poeta era uma alma dilacerada entre o céu e o subsolo. E é esse contraste que pulsa em cada página.
Noite na Taverna e Macário: todo o lirismo gótico de Álvares de Azevedo
Mas talvez nada resuma tão bem o gênio e o delírio de Manoel Antônio Álvares de Azevedo quanto Noite na Taverna e Macário, que a Tramatura reuniu em duas edições primorosas na Biblioteca Clássica de Espantos e Assombros. Em Noite na Taverna, o leitor adentra um espaço escuro e enevoado onde jovens libertinos — meio poetas, meio condenados — narram histórias de assassinato, incesto, vício e morte como se brindassem à decadência.
Uma noite, e após uma orgia, eu deixara dormida no leito dela a condessa Bárbara. Dei um último olhar àquela forma nua e adormecida com a febre nas faces e a lascívia nos lábios úmidos, gemendo ainda nos sonhos como na agonia voluptuosa do amor.
Já em Macário, o autor assume o palco da dúvida e da filosofia: entre um pacto fáustico e uma crítica mordaz à hipocrisia burguesa, o jovem protagonista transita entre razão e devassidão, ideal e desilusão.
Uma noite encontrei na rua uma vagabunda. A noite era escura. Eu ia pelas ruas à toa... Segui-a. Ela levou-me à sua casa. Era um casebre. A cama era um catre: havia um colchão em cima, mas tão velho, tão batido, que parecia estar desfeito ao peso dos que aí haviam-se revolvido. Deitei-me com ela.

Ambas as obras são verdadeiros tratados do desespero romântico, da ironia que ri do inferno e da beleza que se esconde nas ruínas. São também, como observa a crítica especializada, expressões de uma juventude que lia Byron, Goethe, Musset e se via como pária do próprio tempo — sensível demais para o mundo, intenso demais para viver.
Álvares de Azevedo não é apenas um autor de seu tempo. É um autor do limite. Viveu na fronteira entre o século e a eternidade, entre o sarcasmo e o lirismo, entre o livro e a lápide. Ler Álvares hoje é redescobrir o jovem que escreveu como quem sangra, que fez da literatura um espelho partido da alma humana. E que, mesmo morto há mais de 170 anos, ainda sussurra — em noites de taverna, em monólogos com o diabo ou em versos que falam de amores que não aconteceram — o medo e a beleza de estar vivo.




kết quả bóng đá nét dạo này thấy mọi người nhắc hoài nên mình cũng ghé thử cho biết. Mình không phải kiểu ngồi canh kèo hay theo từng giải đâu, chủ yếu vào xem có dễ nhìn không thôi. Vừa mở lên là thấy phần livescore chạy liên tục, bảng tỷ số chia cột nhìn gọn gàng nên lướt phát là biết trận nào đang diễn ra. Mình cũng để ý họ tách riêng mục “nhận định bóng đá hôm nay” thành từng khối, có tiêu đề với thời gian đăng rõ ràng nên không bị rối mắt. Kéo xuống dưới vẫn giữ kiểu trình bày dạng bảng realtime, cột “Chủ Tỷ số Khách” nhìn rất trực quan trên…
xosoplus.com dạo này thấy bạn bè nhắc hoài nên mình cũng bấm vào nghía thử cho biết. Mình không đọc kỹ nội dung đâu, chủ yếu xem giao diện có dễ nhìn không thôi. Vào cái là thấy trang làm khá gọn, khoảng trắng vừa đủ nên không bị ngộp, nhìn một lúc là quen mắt. Mình để ý phần menu đặt khá nổi, bấm qua lại mấy mục không phải tìm lâu, nhất là khi lướt trên điện thoại. Cách họ chia thông tin theo từng khối cũng ổn, kiểu mỗi phần tách ra rõ ràng nên kéo xuống không bị rối. Nói chung cảm giác họ sắp xếp theo kiểu “nhìn phát hiểu ngay”, và mấy ô thông…
keonhacai5.net bữa trước mình lướt thấy người ta nhắc nên tò mò vào xem thử giao diện thế nào, kiểu xem cho biết thôi. Vừa vào cái mình để ý ngay là bố cục khá thoáng, chia khối thông tin nhìn gọn nên không bị rối mắt. Mình không thích mấy trang nhét chữ dày đặc, còn trang này thì nhìn một vòng là hiểu chỗ nào là nội dung chính, chỗ nào là bảng số liệu. Lướt xuống cũng dễ theo dõi vì các phần tách ra rõ ràng, không bị dính vào nhau. Mình dùng điện thoại nên cũng hay để ý vụ điều hướng, và menu đặt khá dễ thấy nên chuyển qua lại nhanh. Nói chung…
thập cẩm tv dạo này mình thấy có người nhắc tới khi nói về các nền tảng giải trí trực tuyến nên cũng thử mở vào xem cách họ bố trí giao diện ra sao. Mình không đi sâu vào nội dung hay từng trò cụ thể, mà chủ yếu quan sát cách các chuyên mục được phân chia trên trang và cách thông tin hiển thị cho người dùng. Nhìn tổng thể thì các khu như thể thao, casino, game bài hay slot thường được sắp xếp theo từng nhóm khá rõ, hiển thị dạng khối và danh sách nên lướt qua cũng dễ theo dõi. Các bảng dữ liệu được trình bày dạng cột khá gọn, giúp quan…
rophim dạo này mình thấy nhiều người nhắc nên tò mò vào thử xem sao. Vào trang cái là nội dung hiện ra khá nhanh, không bị mấy lớp hiệu ứng che màn hình hay bắt chờ lâu nên cảm giác “dễ thở” liền. Mình chỉ lướt tìm đại vài phim thôi mà thấy cách sắp xếp cũng gọn, chữ không bị dồn quá nhiều nên nhìn không rối. Thử mở trên điện thoại thì kéo xuống, chuyển mục vẫn mượt, không bị giật hay bấm nhầm liên tục. Nói chung mình thích kiểu họ ưu tiên cho mình thấy danh sách phim trước, rồi mới tính chuyện lọc thêm sau. Ấn tượng nhất là các khối “Xem Phim Mới…